Blijkbaar is het OK om tot eind januari iemand een gelukkig nieuwjaar te wensen. Vanuit dat perspectief ben ik dus een vroege vogel wanneer ik zeg:
Gelukkig Nieuwjaar iedereen!
Moge het jaar vooral rust en een goede gezondheid brengen voor iedereen.
Nieuwjaar is voor velen een moment om terug te blikken en vooruit te kijken. Wie ben ik om met die traditie te breken?
Het afgelopen jaar was er eentje om snel te vergeten én om nog lang te onthouden. Het was beslist anders te noemen. Voor mij was het een periode waarin een veel te drukke agenda plots omsloeg in een veel te lege. Mijn avonden waren plots volledig beschikbaar (geen sportclub, geen taxi spelen voor de sportclubs van de kinderen, weinig tot geen mogelijkheid om uitstappen of activiteiten te doen tijdens de weekends, … je kent het wel). Wat doet een mens in zo’n geval?
Blijkbaar sporten, tuinieren, lezen en schrijven. Gelukkig ook dat laatste dus. Het viel me verbazend goed mee om te blijven schrijven aan een min of meer normaal ritme, hoewel mijn routine sterk verstoord werd door de pandemietoestanden. En ik heb die routine nodig om aan de slag te kunnen, want ondanks het feit dat ik heel graag schrijf, is een flinke portie weerstand en uitstelgedrag mij zeker niet vreemd. De strijd tegen Weerstand (met grote W): sommige schrijvers hebben daar bestsellers over geschreven.
Maar die Weerstand heb ik dus voldoende regelmatig overwonnen om toch nieuw werk af te leveren. Er staan weer enkele kortverhalen op mijn harde schijf te wachten op een kans om gelezen te worden. Ik publiceerde in het jaarboek Ganymedes een naar kortverhaal (‘De jagers en het smalle huis’) en deed nog een keer mee met de vernieuwde Harland Awards. Het resultaat viel wat tegen (106de plaats!), maar de jurycommentaren waren eigenlijk totaal niet negatief. Hoe ik dat moet rijmen, weet ik niet. Mijn inzending was in elk geval een experiment in minimalisme (met dank aan Chuck Palahniuk): het bevatte enkel dialoog.
Niet getreurd: nu is de druk er wat af om het goed te doen bij schrijfwedstrijden. Die druk voelde ik wel een beetje sinds ik de Harland Award won in 2017.
Verder schreef ik een roman voor een volwassen publiek: De Ontkoppeling. Het verhaal speelt zich af in de nabije toekomst en heeft onder meer de ontwrichtende effecten van technologie op de het sociale en politieke weefsel van een land als onderwerp. Omdat het weer een nieuw domein is voor mij, sta ik ook opnieuw voor het vreselijke proces van inzenden naar uitgevers en bidden tot het goddelijke spaghettimonster dat iemand het leuk genoeg vindt om ermee door te gaan. Ik kan iedereen formeel afraden een near future roman te schrijven in het midden van een pandemie: ik heb meer dan één keer een idee dat ik aanvankelijk vergezocht vond weg moeten gooien omdat het zich plots in werkelijkheid voor deed. Daar wijd ik binnenkort wel een artikeltje aan.
Ik schreef ook een kinderboek in de reeks Willewete+ van Clavis, een combinatie van een fictieverhaal met een informatief gedeelte. Het onderwerp: magie (in de zin van goochelen, niet de ‘echte’ magie van tovenaars). Een heel leuke ervaring waarbij ik kon putten uit mijn uitgebreide collectie goochelboeken- en spullen. Het loont dus toch om de rotzooi uit je jeugd bij te houden! Als klap op de vuurpijl kon ik voor het boek een interview afnemen van de onvolprezen Gili, de bekende mentalist en een heel aangename gesprekspartner. Als alles goed verloopt, ligt het boek in de zomer van 2021 in de winkel.
Op vlak van publicaties waren er natuurlijk het kinderboek Coco en Munt, dat ik samen met Emy Geyskens schreef in samenwerking met de VZW Velt, en het afsluitende deel van mijn Vindeleer-trilogie (Op zoek naar de Vindeleer 3 – Thuis). Helaas in beide gevallen zonder feestelijk lanceermoment of Boekenbeurzen om lezers te ontmoeten.
Op een rollende steen groeit geen mos, dus ook tijdens het nieuwe jaar blijf ik aan het werk. Eerst en vooral probeer ik mijn online thuis wat beter uit te bouwen. Ik heb de grootste moeite om aan zelfpromotie te doen. Misschien moet ik daar eens met een psycholoog over Zoomen. Zoals je ziet heb ik mijn oude blog uit de doden opgewekt en daar een dikke laag fond opgesmeerd. Van verre zie je nu amper dat je met een zombie te maken hebt, en mijn boeken en verhalen hebben nu tenminste een online vitrinekastje gekregen.
Dat brengt me bij een tweede project voor 2021: ik speel met het idee om een podcast te maken waarin ik korte griezelverhalen voorlees. Werktitel: Monstermaatjes. Momenteel schrijf ik de verhalen uit, en binnenkort kan het experimenteren met microfoons en effecten beginnen. Weer wat nieuws! Blijkbaar is nieuwe dingen proberen wat mij drijft. Updates over dit project kan je op deze site lezen.
Tot slot nog een kleine bekentenis: ik schrijf al enkele jaren ook verhalen en boeken in het Engels. Zij leven knus samen in een map op – jawel – mijn harde schijf. Ik heb besloten dat 2021 het jaar is waarin niet alleen ikzelf weer uit mijn kot zal komen, maar ook deze schrijfsels eindelijk het daglicht zullen zien. Ik spreek hier niet alleen over kortverhalen: ik heb ook twee volwaardige Fantasy/SF romans op de plank liggen. Het is bijna schandalig dat ik daar nog niets mee gedaan heb. Dit jaar zal ik dus ook de Engelstalige uitgeefwereld gaan verkennen. Hopelijk zijn ze er klaar voor.
En als uitsmijter: omdat er toch behoorlijk wat nieuws te melden is, heb ik besloten een nieuwsbrief op te starten. Je kan je inschrijven voor updates onderaan dit artikel, of eender welk ander artikel van de site. Wie deze blog al volgt en e-mailupdates ontvangt, kan overwegen over te stappen op de nieuwsbrief.
Tot binnenkort dus, voorlopig nog online, tussen de regels van een boek of verhaal. En hopelijk gauw weer in levenden lijve, tijdens een voorleesmoment, of op een of andere boekenbeurs.
Maak van 2021 iets moois.
Rob
Rob Geukens 