Dit boek past voor mij in de categorie van de motivatieboeken rond creatief werk.
Het zal je niet helpen om los te komen wanneer je een creatieve blokkade voelt, of een bepaalde creatieve techniek aan te leren of te verbeteren. The Practice sluit eerder aan bij boeken die je aanmoedigen (zoals Show your work van Austin Kleon) of een schop onder je achterste geven (zoals The War of Art of Do the work, beide van Steve Pressfield).
Wie niet weet wat schrijven zit met een writer’s block, of met een creator’s block. Je kan echter ook op andere manieren met blokkades te maken krijgen in je creatieve praktijk.
Je kan bijvoorbeeld prachtige kunstwerken maken in je garage, maar deze nooit aan de buitenwereld tonen. Of je harde schijf staat propvol verhalen, maar niemand die ze ooit te lezen krijgt. The Practice richt zich op een belangrijk aspect van het creatieve werk, namelijk shipping, een term die slaat op het in de wereld sturen van je werk. Een fabrikant doet dit zonder moeite, het is zelfs de hoofdbetrachting: een product creëren dat aan een bepaalde marktvereiste voldoet en dat zo betrouwbaar en regelmatig mogelijk buiten pompen. Dit proces lijkt haaks te staan op creatief werk. Godin wijst in dit verband naar de vele zogenaamde hacks (de term ‘broodschrijver’ komt een beetje in de buurt), mensen die meester zijn in het snel maken van producten die vooral voldoen aan een zo breed mogelijke vraag van de markt. Het is een eerlijke bezigheid, maar de meeste mensen die creatief bezig zijn willen eerder hun eigen stem tot uiting brengen in hun kunst, zonder er de scherpe kantjes af te vijlen om een groter marktsegment aan te boren.
Godin betoogt dat alle succesvolle creatievelingen een proces hebben, een patroon of praktijk die ze volgen en die hun in staat stelt om met regelmaat creatief werk de wereld in te sturen dat hun unieke kant geen geweld aan doet. De praktijk is niet gericht op het produceren van output, de praktijk is zelf de output. Want wat we doen en hoe we het doen zijn de enige aspecten die we zelf onder onze controle hebben (die gedachte inspireerde me tot een korte post).
We hebben geen vat op hoe ons werk door de buitenwereld ontvangen zal worden. We hebben wel vat op ons creatieve proces. ‘(…) creativity is not an event, it’s simply what we do, whether or not we’re in the mood.’
In korte hoofdstukjes – ze doen in lengte en toon denken aan de blog van Seth Godin – maakt hij komaf met een aantal misvattingen over het proces: dat je in de flow moet zijn om te kunnen creëren (flow is a symptom), dat je alleen creatief kan zijn wanneer het moment goed aanvoelt (creativity is an action, not a feeling), dat je alleen aan de slag kan als allerlei externe omstandigheden goed zitten, enzovoort.
Ieder stukje belicht een of ander facet van wat dan wel een goede praktijk is, en komt meestal neer op het volgende: een goede praktijk is een actie die je steeds opnieuw doet, of je daar nu zin in hebt of niet, waarmee je iets goeds / nieuws / unieks / nuttigs bijdraagt aan de wereld. Het is een daad van vrijgevigheid naar de wereld toe.
Die wereld verdient jouw creativiteit, ook al zullen jouw producten niet iedereen aanspreken. Dat is OK en mag je niet afremmen. Wie iets produceert dat zoveel mogelijk mensen wil tevreden stellen, zal (te) veel water bij de wijn moeten doen en, zoals al gezegd, dit gebeurt zonder garantie op succes. Je kan dus maar beter dingen maken waar je zelf trots op kan zijn.
Het boek is niet voor iedereen weggelegd. Sommige lezers zullen het geen boek noemen, eerder een verzameling blog posts. In die zin past Godin zelf toe waar hij over schrijft. Hij heeft een praktijk die hem toelaat iedere dag inhoud te ontwikkelen die zijn eigen creatieve stem bevat, en waarmee hij zijn publiek van dienst is. Het is misschien niet voor iedereen, maar ik denk dat het toch verdomd veel creatieve mensen zal aanspreken en aanmoedigen om zelf hun versie van The Practice te ontwikkelen.
Rob Geukens 